Jan van Eyck jest postacią owianą mgłą tajemniczości. Choć sam był skromny, to zarówno mu ówcześni, jak i poznający jego dorobek ludzie przypisują mu wielki talent i ogromne zasługi dla sztuki. Bez wątpienia był jedną z bardziej wpływowych postaci wczesnego renesansu.

Kariera na dworach europejskich
Urodził się około 1400 roku na terenach współczesnej Belgii i Holandii. W czasie, gdy zaczynał swoją twórczość, zaczęły zyskiwać na popularności takie zjawiska, jak mecenat i kolekcjonerstwo, co zdecydowanie pomogło w karierze młodemu Janowi.  Na fali popularności sztuki z tych terenów zbudował sobie bardzo rozpoznawalną markę. Chociaż nie wiadomo od kogo uczył się malarstwa, to jego warsztat wyraźnie wyróżniał się na tle mu ówczesnych, co pozwoliło mu wyrobić sobie opinię bardzo drobiazgowego twórcy.
Pierw od 1422 roku pracował u księcia bawarskiego, a od 1425 dla Filipa III Dobrego – księcia Burgundii. Książę Filip bardzo cenił sobie zarówno zdolności malarskie van Eycka, jak i jego wiedzę ogólną o świecie. To drugie sprawiło, że po pewnym czasie stał się nawet zaufanym posłańcem w misjach dyplomatycznych księcia. To już pokazuje, że Jan był wyróżniającym się człowiekiem, gdyż w tamtych czasach malarze na ogół wciąż byli cechowymi  rzemieślnikami.

Mity i legendy o van Eycku
Wokół postaci van Eycka narosło wiele nieprawdziwych lub tylko częściowo prawdziwych informacji. Jednym z najbardziej popularnych mitów jest domniemanie, że to Jan jest wynalazcą farb olejnych, których używanie znacznie poszerzyło możliwości malarzy. O ile prawdą jest, że to van Eyck był pierwszym malarzem, który opanował używanie farb olejnych w tak doskonałym stopniu, to znano i używano ich już nawet trzysta lat przed nim. Inną popularną nierozwiązaną tajemnicą jest kwestia jego brata Huberta. Na Ołtarzu Gandawskim z 1426 roku widnieje napis świadczący o tym, że wykonali go we dwóch. Jednak jedyną znaną informacją na temat owego brata jest data jego śmierci, a analizy stylu ich rzekomych wspólnych dzieł wskazują, że powstały jako twór jednego artysty. Te poszlaki prowadzą do wniosku, że Hubert mógł nie istnieć. Podobną kwestią jest autorstwo wielu obrazów. Styl van Eyck miał tak duży wpływ na innych artystów, że często przypisuje mi się wiele dzieł nie spod jego pędzla.

Rewolucjonista
Jan van Eyck był z pewnością rewolucyjnym malarzem stojącym na granicy dwóch epok. Z jednej strony, większość jego dzieł zostało poświęconych religii tak, jak w dziełach średniowiecznych, a z drugiej strony jego zdolność posługiwania się perspektywą geometryczną i perfekcja szczegółów łączą go z twórcami renesansu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *