Urodzony w 1808 roku w Marsylii Honoré Daumier był wszechstronnym artystą. Wszystkie swoje zdolności zawdzięczał własnej ciężkiej pracy i doskonałemu talentowi wyciągania wniosków z obserwacji. Jego rodzina trudniła się rzemiosłem. W związku z tym nie pochwalała artystycznych zapędów przyszłego mistrza. W wyniku trudnej sytuacji finansowej rodziny, Honoré w wieku 12 lat porzuca szkołę i zaczyną pracę gońca w kancelarii prawnej.

Młodemu Daumierowi pozostaje jedyna droga poszerzania swojej wiedzy na temat sztuki – podziwianie Luwru. Pomimo swojego wielkiego zachwytu tamtejszymi dziełami, nie chce powielać osiągnięć sztuki akademickiej, czego doświadczył w pracy u Lenoira – administratora muzeów królewskich. Znacznie bardziej woli swobodę i szczerość przedstawienia, co wzmacniane jest przez popularnych w tamtym czasie mistrzów: Delacroix i Gericoult. Pod ich wpływem Honoré przechodzi artystyczną transformację. Zamiast poświęcać się antycznej rzeźbie, zaczyna inspirować się barokowymi mistrzami, takimi jak Rubens czy Rembrandt.

W 1828 roku ma szansę pracować u Boudina. To właśnie tam po raz pierwszy styka się z żywym środowiskiem artystycznym. Dyskusje o polityce i konstruktywna krytyka motywują go do dalszego rozwoju jako malarza. A eksperymenty z grafiką pozwalają mu poszerzać horyzonty i nawet przynoszą pierwsze płatne zlecenia. Daumier już wie, że chce żyć ze sztuki, a nie z bycia gońcem. Swoje zdolności artystyczne i zainteresowanie polityką łączy jako karykaturzysta w czasopiśmie Caricatues. Wkrótce osiąga mistrzostwo w tej dziedzinie i zdobywa światową sławę pod pseudonimem Rogolin.

W 1833 roku zaczyna się skupiać nie na karykaturze, a na malarstwie rodzajowym i zabawnych przedstawieniach motywów antycznych. Poświęca dużo swojej uwagi ludziom pracującym i robi to tym razem bez krzty żartu. Jest to w końcu nawiązanie do własnego pochodzenia i ciężkiej pracy, jaką sam cały czas wykonuje.

Pod koniec życia malował głównie niewielkie obrazy olejne w swoim niepowtarzalnym stylu jedynie lekko inspirowanym wizytami w Luwrze. Zmarł w 1979 r w Valmondois zapamiętany jako samouk z wielkimi umiejętnościami i niesamowitym spojrzeniem na świat.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *