Claude_Monet,_Impression,_soleil_levantImpresja, wschód słońca, to dzieło, od którego wzięła się nazwa jednego z największych nurtów w sztuce, czyli impresjonizmu. Jego założycielem był Claude Monet – artysta, który miał odwagę przeciwstawić się akademickiemu, “jedynemu słusznemu” za jego czasów malarstwu.

Monet urodził się w 1840 roku w Paryżu. Jeszcze jako młody chłopiec wstąpił do Liceum Sztuk w Le Havre, sprzeciwiając się tym samym ojcu, który chciał, by syn przejął po nim rodzinny interes. Już pobierając nauki w szkole średniej, Monet stał się rozpoznawalny. W tym okresie trudnił się bowiem sporządzaniem karykatur dla miejscowych notabli, którzy płacili mu dziesięć albo dwadzieścia franków. Już pięć lat później, chłopak poznał Eugeniusza Bodin, który nie tylko pokazał mu technikę malowania farbą olejną, ale zachęcił do pracowania na świeżym powietrzu – mimo że malarstwo plenerowe nie było dopuszczalne w środowisku akademickim.

Mając 16 lat, Monet zaczął uczyć się w prestiżowej Academie Suisse, co było możliwe dzięki finansowemu wsparciu ciotki artysty – Marie-Jeanne Lecadre. Podczas studiowania w akademii, Monet poznał Pisarro, który pogłębił wpływy Bodin’a, jeszcze mocniej odwodząc chłopaka od akademieckiego malarstwa. Pod jego wpływem, Monet siadywał w oknie i malował to, co widział na zewnątrz. Artysta przebywał w Paryżu jeszcze kilka lat i poznał tam także innych młodych malarzy, a wśród nich Edouarda Maneta.

W 1861 roku, Monet przerwał zgłębianie sztuki i wstąpił do pułku kawalerii w Algierii. Jego pobyt miał trwać siedem lat, lecz w międzyczasie Monet zapadł na tyfus i w końcu spędził w wojsku jedynie dwa lata. Przy zwolnieniu go ze służby interweniowała ciotka, której zależało, by artysta wrócił na studia malarskie. Monet wrócił więc do Paryża by studiować malarstwo plenerowe. Spotkał tam innych wpływowych artystów, takich jak Renoire, Sisley czy Bazille. W końcu rozwinął własny styl malarski, który znamy jako impresjonizm. Do jednego z jego znanych wówczas dzieł należała “Kobieta w zielonej sukni”, obraz namalowany w 1866 roku. Uwieczniona na nim dama to Camille, przyszła żona Moneta.

W 1867 roku, Salon odrzucił obrazy artysty, podobnie jak dwa lata później. Monet zaczyna podróżować po świecie – wyjeżdża do Anglii oraz Holandii. Na pierwszej wystawie impresjonistów w 1874 roku, malarz wystawił kilka swoich dzieł. Niestety, szczęśliwą passę przerwała śmierć Camille, która od jakiegoś czasu chorowała na gruźlicę. Na jej leczenie, Monet wydał wszystkie pieniądze – niestety bezskutecznie. Śmierć żony doprowadziła artystę do depresji. Zamiast jednak się poddać, Monet postanowił, że nigdy nie będzie już żył w biedzie i stworzył najpiękniejsze ze swoich obrazów.

Pod koniec XIX wieku było go stać na własny dom z dużym ogrodem, w którym uwielbiał malować. Gra świateł i kolory, tak bardzo znaczące w impresjonizmie, były dla niego na tyle ważne, że zostawił ogrodnikom instrukcje co do obsadzania poszczególnych części ogrodu. Kolory roślin musiały ze sobą idealnie współgrać, by Monet w domowym zaciszu mógł tworzyć arcydzieła. Urządzanie ogrodu stało się dla niego na tyle pasonujące, że w pewnym momencie zatrudniał aż siedmiu ogrodników. W roku 1892, artysta powtórnie się ożenił – tym razem w wdową po kolekcjonerze, który odkupował od niego obrazy. Monet zmarł na raka płuc w 1926 roku, a jego wielką posiadłość przejął syn Michel. Dom został odrestaurowany i otwarty dla zwiedzających.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *