Wszyscy chcą rozumieć malarstwo; dlaczego nie próbują rozumieć śpiewu ptaków?

Panny z AvignonAutorem tych słów jest jeden z najbardziej popularnych malarzy. Gdyby przypadkowo spotkane osoby spytać o trzech znanych malarzy, pewnie najczęściej wymieniano by Leonarda, van Gogha i… Picasso. Ten ostatni stworzył typ malarstwa, które powszechnie uważa się za jeden z najważniejszych wśród awangardy.

Jak zrozumieć malarza, który sam uważał, że malarstwa zrozumieć się nie da? Należałoby cofnąć się kilka lat przed wybuchem kubizmu do Paula Cezanne’a, którego twórczość stanęła u podstaw wszelkich kolejnych awangardyzmów. To właśnie autor Wielkich kąpiących się jako pierwszy głosił autonomię sztuk plastycznych w formie wyraźnego manifestu, który konsekwentnie realizował w swojej twórczości. Cezanne mawiał, że naturę należy przedstawiać jako kulę, walec i stożek. Brzmi znajomo? To przecież główne założenia kubizmu, który geometryzował świat, dając fantastyczne kształty. Kubiści podjęli założenia Cezanne’a, mówiące, iż sztuka istnieje nie po to tylko, by kopiować naturę (co według nich nie miało sensu), ale by być samą dla siebie, stwarzać nową rzeczywistość.

Guernica PicassoDlatego odbiorca, ale też artysta, nie są w stanie zrozumieć, racjonalnie wytłumaczyć czegoś, co nie mieści się w porządku rozumowym. Patrząc na takie obrazy, jak: Panny z Avignonu czy Guernica, pierwsze co rzuca nam się w oczy to zniekształcenia i uproszczenia. Zastanówmy się jak zostały one dokonane. Picasso zawierał świat w kilku kształtach geometrycznych. Jeśli przyjrzeć się płótnom z daleka zauważymy mnóstwo linii prostych, krzywych, biegnących do siebie prostopadle, równolegle i diagonalnie. Z tej plątaniny prostych tworzą się kształty: trójkąty i prostokąty, z których znowu tworzone są postacie i obiekty. Dodajmy do tego kubistycznie wyolbrzymione oczy i jest – Picasso jak malowany.

Jak najłatwiej stworzyć kubistyczne dzieło? Nie jest to takie trudne, wystarczy zabawić się w puzzle artystyczne. Namalujmy w prosty sposób kilka ludzkich i zwierzęcych postaci lub weźmy zwykłe zdjęcie portretowe. Następnie potnijmy je w przypadkowe kształty geometryczne. Kawałki przyklejmy na karton z kolorowym tłem (niebieski – wczesny okres twórczości Picasso, różowy – dojrzały okres, w skali szarości – á la Guernica). Elementy poskładajmy, jak gdybyśmy nie bardzo wiedzieli o co chodzi w układaniu puzzli. Gratuluję, w ten sposób stworzyliśmy pierwszy kubistyczny obraz nie używając pędzla.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *