Alegorie, niebywale żywe i autentyczne portrety psychologiczne, kobiety o włosach niczym ogień, patos i swoboda – to właśnie z tym kojarzy się Tycjan. Jeden z najwybitniejszych malarzy renesansu. Artysta, który zmienił oblicze sztuki i choć umarł w 1576 roku, jego wpływu na malarstwo wieku XVII nie sposób ocenić. Bo Tycjan wyprzedzał swoją epokę – w myśleniu o tym, czym jest sztuka, nie tylko dla obserwatora, ale i dla artysty.

Alegoria roztropnosciJednym z najbardziej osobistych dzieł Tycjana jest słynnaAlegoria roztropności znana także jako „Autoportret z Oraziem i Marco Vecellio”, którą podziwiać można w National Gallery w Londynie. Obraz powstały między 1566 a 1570 rokiem, kiedy to Tycjan malował głównie na zamówienie Filipa II Habsburga. Obraz ten, stworzony w ostatniej dekadzie jego życia, stanowi swoiste podsumowanie filozofii i podejścia do sztuki jaką wyznawał artysta – wprost wypowiedział to komentarzem, który widnieje nad trzema głowami – „Z przeszłych doświadczeń, teraźniejszość postępuje roztropnie, Aby nie szkodzić w przyszłych działaniach”. Ta ponadczasowa, aktualna niezależnie od czasów maksyma jest doskonałym obrazem motywu przemijającego czasu, ale i mądrości z nim związanej, który w tak osobisty sposób zaprezentował Tycjan.

Na obrazie, w przygaszonym świetle i stłumionych kolorach, tak różnych od ciepłej palety barw charakterystycznych dla wcześniejszej twórczości mistrza widnieją trzy portrety. Tycjana – przedstawiona en face, jego młodego syna Orazia oraz starca Marco, krewnego malarza. Symbolizują one trzy okresy życia człowieka – młodość, czyli przeszłość, dojrzałość czyli to, co dzieje się w teraźniejszości oraz przyszłą starość. Całość przedstawienia dopełniają łby trzech zwierząt – wilka, psa oraz lwa. To one mają w sposób alegoryczny prezentować ideę różnych ścieżek duszy. Lew to stworzenie rajskie, przemierzające drogę słoneczną, wilk – symbol ziemskiej reinkarnacji oraz pies czyli boskie odrodzenie.

Dzieło to można więc traktować jako wskazówkę dotyczącą tego czym według Tycjana jest roztropność – to nie tylko cnota polegająca na wykorzystywaniu rozumnego umysłu do przewidywania działań i ich konsekwencji. To także zaprzęgnięcie rozumu na potrzeby życia moralnego, gwarantującego spokój duszy.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *